Opvallend aan enkelletsels opgelopen tijdens sportactiviteiten is dat deze vaak ernstiger
zijn in vergelijking met letsels die voorkomen tijdens de activiteiten van het
dagelijks leven. De snelheid van gewrichtsbelasting en de krachten die tijdens het
sporten de onderbeenspieren, enkelgewrichten en de achtervoet (over)belasten zijn
ook significant hoger. Zoals bekend gaat het in meer dan 85% van de enkelletsels
over de zogenoemde laterale bandletsels. Dat het hier uitsluitend over een letsel van
gewrichtskapsel en banden zou gaan is een diepgewortelde misvatting. Bij het bestuderen
van de klachten en disfuncties van personen met enkelinstabiliteit blijkt dat
er nauwelijks verbanden kunnen worden gevonden tussen mechanische en functionele
instabiliteit. De laatste jaren werd goed gedocumenteerd dat het houdings- en
bewegingsgevoel in de instabiele enkel en ook van de romp minder nauwkeurig is
in vergelijking met personen zonder klachten aan de enkels. Het is daarom nodig
na een enkelletsel en bij personen met enkelinstabiliteit niet alleen de talocrurale en
subtalaire gewrichtsregio grondig te onderzoeken, de gewrichten van de achter- en de
middenvoet en de omringende zachte weefsels te evalueren, maar ook in monopodale
stand te kijken naar de statische en vooral dynamische controle van het evenwicht.
Er zijn aanwijzingen dat vooral atleten die een lichtere enkelverstuiking hebben
opgelopen (graad I of II) het meest recidiveren.1 Het is vanwege dit hoge recidiefrisico
in de sport dat deze ogenschijnlijk banale aandoening bijzondere aandacht verdient
van artsen en fysiotherapeuten. Het blijft dan ook belangrijk na een enkelinversie te
evalueren of het gaat over een mineure verzwikking dan wel over een enkelinversietrauma
met objectieve criteria van weefselschade.
In dit hoofdstuk wordt ingegaan op de diagnostiek, de ernst van enkelinstabiliteit
en de prognostische factoren die bepalend zijn voor het recidiefrisico. Tevens wordt
aandacht besteed aan de evaluatie van functiestoornissen en de omschrijving van de
therapie bij chronische enkelinstabiliteit. Hoewel we moeten beseffen dat het in de
revalidatie uiteindelijk gaat om participatiedoelstellingen, geformuleerd vanuit de
ICF, gaat dit hoofdstuk over de onderlinge relaties tussen functies en vaardigheden.
Original languageDutch
Title of host publicationMusculoskeletale aandoeningen in de sport.
PublisherElsevier
Pages81-114
Number of pages34
ISBN (Print)978-90-352-3213-6
Publication statusPublished - 21 Nov 2010

    Research areas

  • ankle sprain, ankle instability, physiotherapy

ID: 2087200